एकांतीचा श्वास हेच दुर्भाग्य

मी तर वेडा एकटा
प्रेमात सदा भुकटा
कितीही करू मग
हा श्राप काही जाईना
फिरस्ता मी नभाचा
कधी उगवला कधी
मावळला ,कुणाची
नजर त्यावर येईना
प्रकाशही कवितेचा
दाहीदिशा पसरवतो
त्याचाच बुडाखाली
मग अंधार का जाणवतो
स्तब्ध हा त्याचा गुण
शब्द हे त्याचे अवगुण
चंद्र चांदणी कथा मागे
तिचाच चांदोमामा होतो
हेच या अभाग्याचे दुर्देव..
मी एकटाच होतो कालही
आहे आजही ,राहीन उद्याही
उगवता ,मावळता हेच काम
हेच याचे जीवन हेच याचे
प्रारब्ध...
----------------------------------
एकांतीचा श्वास हेच दुर्भाग्य
----------------------------------
~श्री~
*श्रीधर कुलकर्णी*